نور خاکستری . باران بی امان . چترها ی گره خورده گِرد گوری باز . از بالا دیده میشوند . گودال سیاه آن پایین . باران ـجوشان در گِلِ سیاه . گوشه ی راست صحنه رهگذری شاید دیوانه با اُتّلویی در دست فریاد میزند : ( "مگر در آسمان سنگ اندر نیست ، پس چیست که خدمت رعد میکند" آه  اُتّلوی بیچاره تو مزحکه ای تکراری بیش نبودی . شخصیت پیر دستمالی شده ات بازی مضحکی بود که جای شرح تلخی و کثافتِ ماوقع را در قهقهای من خلاصه میکند . تو همان موقع در دستان شکسپیر مُردی . این همه سال بر روی صحنه فقط هرزه ای مفرح و مزحک بودی بعد از این هم همین خواهی بود فقط هرزه تر ! "مگر در آسمان سنگ اندر نیست…. )

دیوانه دور میشود . از پایین گور  کمی به سمت چپ زن و " من"^* تکیه زده بر کنده ی حجیم و پوسیده ای غرق در گِل سیاه نشسته اند !

 زن با موهای خاکستری کدر و بلند ، چهره ای به غایت سپید و اندامی که در پیراهنی سیاه هوای گورستان را شیار میداد بر زانوان من آرمیده بود .

من: « با نگاه، دیوانه را تعقیب میکند» شادیِ لزجتِ یک فرو رفتگی در محال بودنِ رهاییدن از یک زجر و رنج و هوس نپرداختن به یک نظریه ی ادبی! هِه .. چون شاد شدن بر توهُّم بی پلک بودن می ماند!

زن : پلک؟

ـ عدم از دست دادن هیچ چیز در پلک زدن! وقتی چیزی برای دیدن و یا حتی ندیدن نیست پس چرا پلک؟ چرا چشم ها پلک میجویند در حالی که نمیترسی نبینی !

ـ بغض کردی دوباره !

ـ سردم است ! چون اسپرم در احتضاری می مانم بر ملحفه ی یک پسر بچه ی معصوم !

ـ از این بارش پرتابی شاد باش « به تمسخر»

ـ شاد شدن از این تلخی . تلخیِ این شادی ها . شادی از خود ـ عریانی . تلخی از این همه تسلسل غیر منطقی . تلخیِ تظاهر کردن . شادی از این همه تلخی  . تلخی صدای چکه های سکوت از میان نشت سکوت . آگاهی به این همه تلخی شادی می آورد .صادقانه اعتراف میکنم گاهی به بارش  عشق و منی از یک مجرا باید شک کرد .

«دیوانه باز هم نزدیک میشود»

زن : سرسام اُتّلو ! «رو به من میکند» خزعبلاتت بوی شعر میدهد!

من : زبان شاعرانه تنها راوی ممکن است که ارتباط عشق دوبوار و سارتر را با تَرَک های عمیق بین شان توجیه میکند .

سکوت طولانی . صدای دیوانه از دور شنیده میشود .

من : «زیر لب با خود حرف میزند» چه احساس میکنم! اصلا احساس میکنم؟ یاالله احساس کن! میگویند احساس میکنم! شاید احساس میکنم که هیچ احساس نمیکنم… نه یادم آمد آری خودش است «دست بر دهان و گوشهایش میکشد» دهانم را احساس میکنم!گوشم را هم میشنوم که رطوبت بد اقبالی کَرَش کرده!

زن : « کلافه است» این همه مقاومت در برابر جهان بیرون برای چیست؟

« من با صدای بلند فریاد میزند» :

افتضاح است صریحا انکار میکنم احساس هایم را ! شاعرانه ها را قی باید کرد شاید که فردا گودویی با ارابه ی زرّین شیهه کشان از راه برسد و تنها دغدغه اش چکاندن ماشه در سر من « صدای شلیک گلوله هم زمان با حرکت دست من که تفنگ را بر شقیقه اش گذاشته » و کوفتن معشوقه ی سنگی سیزیف« صدای ضربه ی تخته سنگ هم زمان با کوبیدن دست من بر کف صحنه » بر سرش و جوان مرگ کردنش باشد و دلالتش همه کلامی باشد که زاده ی مقاومت در برابر جهان بیرون…« گویی که انرژی اش تمام شده با درماندگی سکوت میکند»

زن :«با خونسردی» انقلابی های هنر جز انباشته ای بکر و بی معنا بر انباشته ای بکر و  سرد پیشین ابژه ای نیستند !

من : «لبخند زنان در حالی  که بالا را نگاه میکند» خیال سر خوشی خورشید از آخر بار تابیدن… آخ چه لذتی دارد این آخرین بار تابیدن… واپسین آفریدنِ روشن ! « لبخند از لبانش محو میشود» این آغاز یاس تاریکی است و روزمرگی ماه! این هم مصیبتی است که بی نهایت دارد!

ـ روزمرگی مصیبت ! توجیه میکنی…

ـ «با نگاهی سرد به زن آرام میگوید» شرم دارم که بگویم مصیبت فقط مصیبت است  .همین! «قطره اشکش چهره زن را تَر میکند »

سکوت طولانی . از دیوانه خبری نیست . همچنان باران می بارد . بی امان . نور خاکستری لکنت کنان سوسو می زند .

من: «به جمعیت ساکنِ چتر به دست می نگرد » چون تلخیِ گزگزِ فلسفه ی مادر شدن است . چون باران خیانت وار عشق و منی از یک مجرا ! از یک جریان ! از یک دو جفت چشم هرزه ی بی پلک ! شاد شدن از این همه تلخی خجلت بار است . تلخی این شادی ها خودِ مصیبت است . مصیبت این تلخی ها تنها شادیِ عریان ... هست؟ «رو به زن میکند»

ـ «زن با چشمانی بسته» مرده شورت را ببرند!

«من با چشمانی خیره که جمعیت ساکنِ چتر به دست را نیز درنوردیده» : از این همه تناقض متعجبم . از این همه تعجب متنفرم .از این همه تنفر…«نفس عمیقی میکشد»کاش میتوانستم پلکی بسازم بر چشمانم که شاید هیجان ندیدنت را نثارت کنم . که نبینم این همه ندیدن را .

زن: " زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست .آیا چیزی هست که درباره اش گفته شود ببین این تازه است " این را کی گفته بود؟ «چشمانش را باز میکند و به من نگاه میکند منتظر جواب نیست »

من: کسی بهم گفته بود نمیدانم شاید جایی خواندم یا آن کسی که بهم گفته بود شاید جایی خوانده بود که امیدی که در آن تعویق باشد باعث بیماری دل است .«سکوت کوتاه» آری زیر آفتاب هیچ امیدی تازه نیست .

ـ این همه شادی مدرن بدجوری تلخ ناک است ! تلخی این همه شادی ، هم مزه ی پلک زدن بر یکنواختی ندیدن هاست .

«سکوت طولانی»

من با صدای آرام با خود حرف میزند طوری که شنیده نمیشود

زن : مرده شورت را ببرند !

پرده

...........................................................................................................

_{کارکترها عاری از هرگونه هویت تعریف شده ای هستند .به عبارتی این} مونولوگ _{است که وجود خارجی دارد . "من" موکد بر  این مقصود است}

دلکم...

نفس بکش دُ گم  ناگهان های مرا

تا ته خفقان ، هبوط مناره های پاییزی خدایگان

تا  محنت این هوای نم

 تا تسلای این صدای بم

تا وسعت خم دو راهی های فردا

تا هارمونی ترین شک معصومانه ی "می" به "فا"

نفس بکش

جان تازه گیر و ببوسان هُرم حیای چشمان صبورت را بر آتش بارد ذوقم

که کاریزمای دِبش چشم خنده هایت هضم ماری جوانا می کند

 .........................................................................................................

• همیشه اعتقاد داشتم که هر باره چیزی هست برای نبشت کردن و نوشتن .آن سان که روح کاغذ را در جوهر قلم مستور کند . اما پاسخ این سوالهای لعنتی دندانهایم را به هم می سایید که راستی لزوم نوشتن در چیست ؟چرا باید ابراز کرد مخیله ای را که قریب به یقین فقط برای خودم خواندنی است . این انگیزه ی نگاییدن از کجا وا میزند ؟ اگر براستی محرکی برای نگارش هر آنچه که میل به مکتوب شدن« یا مضروب شدن؟» دارد ، نبود ، اوضاع من چطور بود ؟ مدتی فکر کردم و در آخر تصمیم گرفتم خود را فارغ کنم از پاسخهای بعضا مستهجن و روتین که فی المثال نوشتن ابزاری است برای سندیت تاریخ یا اینکه تاریخ مکتوب محترم تر از تاریخ شفاهی است و غیره... بالاخره از آنجایی که سرانجام هر فعالیت ذهنی به روشن کردن یک سیگار منجر می شود ، آتشی بر این هوای مخندق افروختم تا چیزی به اسم «تسکین» معنا پیدا کرد .
• "روح قلم از ماورای ناپیدا تا مقوله ای به نام درد میل میکند ــ چه از خیر «بر سبب اثیریش» می نوسی و چه از شرــ"

اصلا این جمله نصفه نیمه چیزی نیست که بشود روز را با نشئه گی اش به پایان رساند . چرا که جنس درد ریشه در فریاد دارد . خاصه اینکه انگیزه تبیین مفهوم گستره ی  درد- فریاد  به جرات منشا ایسم های ساختارگرا و ساختارشکن و البته متضاد و متناقض به ذات بوده است . اما قدر مشترک همه آنها در حوزه روانشناختی و حتی اسطوره  بیانگر نفیری است از بن جان . تا چیزی به نام «تسکین» معنا پیدا کند . این «تسکین» دقیق و موکد است بر جنس همان تسکین بند  اول . چرا که باید مانند کاغذ سوزان دور توتون جیغ کشید . باید روبروی گداختی خورشید «منشا درد و حرمان» ایستاد و با تمام توان فریاد زد . نعره برآورد و از حال رفت . باید چون ریزش خاکستر سیگار در نِهِلی جام مُرد و کرکس ها و کفتار ها را بر سر گوشت آلت به ضیافت دعوت کرد...تا تسکین یابی . این سَکَن فضایی مستنبط و متولد عالَمی خواب گرفته و عالِمی خفته « از جنس پوسیدگی نیچه» است و چون حرصی باد کرده سرانجامش افیون زدگی است به نام مرگ . به عبارتی تسکینِ نوعاً چون حرام زاده ی مادر – درد است که به مجرد تولد ، هم مادر را می میراند ، هم خود از بی پستانی می خشکد و سنگواره ی درد می شود .

• گاه بوسیدن معشوق «خاصه کسی که دوست می داری ولی هرگزش نمی یابی» از آمیزش با او «داشتنش به تمامی» لذت بخش تر است . بوسه تسکینی است بر دردی که می آفریند از فقدان هر آنچه که بوسیدنی است . البته کسی که می بوسد می داند این نیروی راز آمیز و مجهول ناماندنی است و فقط تخلیه است بر منبعی از درد که هر زمان می آماسد . چون بازی با دندان لقی است که با وجودی که میدانی دردش بیشتر میشود اما از این شیطنت مازوخیستی «تسکین» می یابی ." درد خود مسکن است مادامی که از آن لذت می بری".
• هنوز نیز بر این باورم همیشه چیزی هست برای نوشتن . برای نگاشتن . چرا که هستی من خود مکتوب است هر دم که «من» دردمندم . می نویسم چرا که مستلذم از درد . علی رغم ماندگاریش ،علی رغم خماری پس از نعشگی اش ، علی رغم زیستن میان عالَمی آرام و یله و عالِمی منگ من .